دنیا به من خیلی بدهکاره.

میگن آدم تا هیجده سالگیش طبیعیه اگه له بشه ، در واقع همه ی آدما بلا استثنا تا اون موقه له میشن و باید برای بهتر شدنِ روح خسته ی ِ له شدنشون ، هر موقه که حس کردن میتونن ، دوباره از نو شروع کنن . فرقی نمیکنه اگه حالا تو نوزده سالگی به این رسید یا بیست سالگی یا بیست و هشت سالگی یا حتی هشت سالگی! مهم اینه هر وقت که رسید بهش ، از هیچ چیزی نترسه ، از مریضیش نترسه ، از دوری نترسه ، از زیرِ ماشین رفتن و از تنها بودن و از همه ی چیزایی که تا الان می ترسید ، نترسه . باید به هیچ کسی احتیاج نداشته باشه چون اصولا بودنِ بقیه آدما خودش یه مورد فی الفور له کنندس! باید نترسه از اینکه اینقدر به هیچ کس احتیاج نداره و باید بفهمه که غرورش واقعا این بار حق داره .