احمق هایی که اسم احمق بودنشان را عشق میگذارند

آدم امیدواره با گذشت زمان، چیزهای بد کمرنگ تر بشه و رو به فراموشی بره. ولی اتفاقی که افتاد برعکس بود. اثرات ِ اتفاقای بد زورشون بیشتر بود. یه سری احساس آزار دهنده اومد سراغ من . حس ِ کمبود، کافی نبودن، احمق بودن. حماقت ... حماقت ... حماقت ... که انیشتین راست گفته دو چیزه که نهایت نداره. جهان و حماقت. هرگز نمی شه پایانی واسه احمق بودن متصور شد. حماقت پایان ِ باز داره. شاید برای من اینجوریه، که فکر می کنم برگشتی از خطا وجود نداره. و به همین دلیله که خودمو از خیلی تجربه ها محروم کردم و می کنم. چون احساسات ِ آزاردهنده ی بعدش ، کِش میاد و نمی تونم پایانی براش بذارم. پیرتر می شم و یه چیزایی هی بزرگتر می شه. تا کی و کجا بشه همه چیزو بندازم دور.