می ترسیم از رفتنش و نمیدونیم آدمیزاد عادت میکنه کم کم . میشه کسیو از یه وقتی به بعد دیگه نبینیم ، یه جایی بزرگش کنیم ، مهمش کنیم ، خودِ خودِ عشقش کنیم ، باهاش زندگی کنیم و براش بمیریم . یه جایی مثِ وسطای گلو یا قلبت .

من به پایان ، دِگر نیندیشم 

که همین دوست داشتن زیباست :))

مامان عصبانی بود و میگف عادت نکن به این چیزا و خواستم بگم من بیست ساله که بد عادت شدم . بیست ساله دلم گرم نشده با چیزی و راهمو کج کردم سمتِ رویاها و خوابای ندیده . سمتِ قصه های قرمزی با آدمای خوبِ توش . سمتِ همه یِ کسایی که نیستن و نبودن هیچ وقت . آدمایی که بال داشتن و از یه سیاره دیگه اومدن ، فرشته هایی که نباید هیچ آدمی ببینتشون .با یه گل پشمکی بنفشی که مزه یِ گندِ تنهاییمو عوض میکنه .

یه چیزایی هیچ وقت عوض نمیشه . ینی هر چقدرم برگردی به نقطه ی اولت و هی دست و پا بزنی که درستش کنی، هر چقدر بخوای ، هرچقدر واقعا بخوای ،نمیشه . یه چیزایی یا از اولش باهات هستن ، یا تا آخرش هیچ وقت پیداشون نمیکنی .

یه آدمایی تو زندگی ِ ماها رسوب می کنن. ممکنه حتی رابطه ی چندانی هم نداشته باشیم با هم یا از آخرین دیده شدنش هزار سال بگذره اما Ghost اونیه که انگاری همیشه یه جایی هست . گاهی خیلی دور ، گاهی خیلی نزدیک . همیشه هست ولی بودن و نبودنش نمودِ بیرونی نداره خیلی انگار. فقط حسش میکنی ، یه جور دوریِ غم داری که انگار همیشه باهات هس .

[unable to retrieve full-text content at fenj.ir]

فروغ و رومن گاری ایمان نگریخته هنوز ، چیزی دارم که « شبیه هیچ چیزِ دیگه ای نیست و کمی عجیبه » و امیدوارم بتونه کاری کنه . + اَنیـس ; ۸:۳۳ ب.ظ ; ۱۳٩٦/٦/٢۱ نظرات () ادامه مطلب

به حدی از کمال رسیده پرشین که کلا آمارمو بسته ،بُرده رو یه وبلاگ دیگه . هر پستیم بذارم نمیاد و آرشیومم همه ی ماه ها براش مرداده . برای اینکه پستم بیاد باید دو بار قالب عوض کنم و یه بار پسوورد ! باز بیشتر از پرشین منم که به کمال رسیدم ، چون این هفت خانو رد میکنم که اینجا بنویسم

چیزایی هست که آدم تا آخرِ دنیا نمی تونه بفهمتشون . مث تنفرِ کسی که وانمود می کنه دوستته . یا عشقِ کسی که خیلی ازت دوره و انتظارشو نداری . مث دختری که از خوب بودن خالیه چون تو عاشقِ آدم بدی شدی. که به خاطر ِ نبودنت متوقف شده سال ها ، و نمی بخشتت هیچ وقت.

قلب ، درست ترین چیزیه که آدم باید داشته باشه . قلب همون فکر آدمه . نهیبِ آدمه . همه ی چیزِ یه آدمه . من گمان نمی کنم آدمی که نمی فهمه و فکر نداره و عاجزه از پشیزی درک، قلب داشته باشه . قلب همونجاییه که راحتت نمیذاره وقتی با بدیِ تمام ، میدون جنگ به پا می کنی بین چند نفر . قلب همون چیزیه که نمیذاره احساسِ بین دو نفرو خراب کنی ، قلب فقط خوبی و خوشبختی می خواد . آدمی که قلب داره ، فقط خوشبختی می خواادامه مطلب

قلبم می خواد از جاش بزنه بیرون ، بره جایی که راش نمیدن ،به هر دری بزنه ، التماس کنه ، همه چیزوو بریزه بیرون ، بشکنه ، فراموش کنه شکسته ، دوباره و دوباره .

منی که همیشه دور بودم ، برام فرقی نداشت رفتن یا نرفتنِ کسی . اگه می موندن خودشون خوب بودن . اگه میرفتن کارِ درستو انجام می دادن. همیشه حق با « دیگری » بود و گورِ بابایِ قلبی که صاحاب درست حسابی نداره . من برایِ خودمم ، هیچی نبودم . نه عزیزِ خودم بودم ، نه دوستش داشتم . از یه جایی به بعد خواستم خودمو بذارم اولِ همه چی . هر کاریُ با دلیل انجام دادم . با فکری که خودم داشتم درست ترینو انتخاب کردادامه مطلب

این دوره ی سراسر مزخرفو گذروندم قبلا . هرچی که بشه ، هر چی که هست ، هر چقدم که نخوام حقیقتو ببینم و به خودم دروغ بگم ، آخرش یه جایی تلخیش میخوره تو صورتم ... همه چی با هم . هم نبودنش ، هم رفتنش ، هم هیچ وقت نیومدنش ، هم زندگی خوبِ الانِ بدونِ منش .

قلب ، درست ترین چیزیه که آدم باید داشته باشه . قلب همون فکر آدمه . نهیبِ آدمه . همه ی چیزِ یه آدمه . من گمان نمی کنم آدمی که نمی فهمه و فکر نداره و عاجزه از پشیزی درک، قلب داشته باشه . قلب همونجاییه که راحتت نمیذاره وقتی با بدیِ تمام ، میدون جنگ به پا می کنی بین چند نفر . قلب همون چیزیه که نمیذاره احساسِ بین دو نفرو خراب کنی ، قلب فقط خوبی و خوشبختی می خواد . آدمی که قلب داره ، فقط خوشبختی می خواادامه مطلب

But I'm empty inside, yeah I'm empty inside
And I don't want to live, but I'm too scared to die