یه دوره ی مقدسی تو زندگیم بود که به هیچ چیز و هیچ کسی اعتقاد نداشتم . هر رویایی که داشتم ، دنبالش میرفتم و کسی نمیتونست جلومو بگیره . زندگی بهشتی بود که من حتما می ساختمش . به خودم باور داشتم و هر کاری برای رویام میکردم ، اگه جایی نمیشد ، دوباره و صد باره شروع میکردم . چیزایی داشتم که یادم نیست ، نه

برم ازش بپرسم اونجا که نوشتی دلبر، منظورت کیه؟

آدم امیدواره با گذشت زمان، چیزهای بد کمرنگ تر بشه و رو به فراموشی بره. ولی اتفاقی که افتاد برعکس بود. اثرات ِ اتفاقای بد زورشون بیشتر بود. یه سری احساس آزار دهنده اومد سراغ من . حس ِ کمبود، کافی نبودن، احمق بودن. حماقت ... حماقت ... حماقت ... که انیش

« میتوانست ملال آورترین آدم دنیا را جذاب جلوه دهد. هروقت با او حرف میزدم ، همین احساس را داشتم . انگار زندگی بی مزه من حادثه بزرگی بود. »

مثِ بچگی هام ، دلم میخواست کفشاتو بردارم و قایمشون کنم که نری . بعدش که مامان بهم بد نگاه کنه گریه کنم ، بهونه بگیرم ، پاهامو محکم بزنم زمین ، با همه قهر کنم یا هرکاری که میتونم .  نذارم تو هیچ جا بری .

پس تو به چه دردی میخوری که هیچ کجا، حتی اتفاقی، نیستی؟

برای کسی بمیرید که برایتان هفت کفن پوسانده باشد.خودتان را به کم راضی نکنید.هیچوقت !

گفت:«مرا یادت هست؟»دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه ی تاریخ است؟ و چرا آدم ها در یاد من زندگی می کنند و من در یاد هیچکس نیستم؟  

چشم هایی که خشک شد و  خفه شدن و منتظر موندن . و به جز اینا، قرتی بازی های دیگه ای به من نمیاد.  الان ، هیچ کلمه ای پیدا نمیکنم که بتونم سرد بودنمو نسبت به همه چیز نشون بدم . هیچ چیز مهم نیست ، و همه چیز پوزخند داره !

« نمیشه یه روز صبح یا بعدازظهر یا آخر شب...، نمیشه یه بار همون موقعی که دارم تصورت می کنم که یعنی الان خوابی یا بیداری یا سرکاری یا خونه ای یا داری مثلا چه آهنگی گوش میدی...، نمیشه یه بار یهویی...؟؟ »

I hate you I love you I hate that I love you You want her You need her And I'll never be her

به قدری دیوانه شدم که کلا همه تویی! هر صدایی که معمولی نیست شبیه توعه . خندیدنِ یکی ، مدل کفشای یکی یا اینکه یکی مث تو دستشو یهو می بره تو موهاش . مهم نیس که کسی نمی فهمه  تو چقد همه جا هستی ، هر صدایی ، هر نگاهی ،همه ی آدما باید یه جوری یه نشونه از تو رو داشته باشن که من بتونم بعدش زنده گی کنم !

تویِ زندگی بعدیم ، یه عالمه آبرنگ و یه  مزرعه ی رُز داشته باشم . یه دخترِ پنج ساله داشته باشم که موهاشو ببافم . نزدیکِ دریا زندگی کنم و تویِ بغلِ تو  بمیرم .

تو زندگی من ، تو همیشه کسی بودی ک می فهمیدی بوی وحشی چه جور بوییه ، یا تنها کسی که فرق کاکتوسای کلاه دارو با بالن دار می فهمید . دیشب بارون میومد ، بوی خاک داشت از در و‌ دیوارِ مغزم بالا میرفت و قلبم اینقد آروم میزد که حس کردم به طورِ خیلی یواشی می خوام بمیرم . همه جا خیلی بنفش بود . تو نبودی و هیچ ...

« دور نگه داشتن ِ چیزی، توهمی بیشتر نیست از امنیت ِ داشتنش؛ ولی می ترسم ببینمش و اونم تموم شه و دیگه نداشته باشمش. »

من ... بی تو چیزی نیستم ... جز ... پرده ی بی آفتاب ... جز ... رخت خواب ِ کهنه و لیوان آب و قرص خواب ... من ... بی تو نیستم جز ... خونه ی بی پنجره ... جز ... آدمی که غربتش از مرگ طولانی تره ... من ... بی تو نیستم جز ... چند تا ابر بی قرار ... من ... بی تو نیستم جز ... آه جز گرد و غبار ...   جز - محسن...

رد شدن از من برای رسیدن به یه نفرِ دیگه ،  مُردن من برای احیا کردنِ یه نفرِ دیگه ، له شدنِ من برای یه نفرِ دیگه ... رسالتِ من برای آشنایی با تو بوده انگار . از اول من و داشتی که به یه نفرِ دیگه برسی و من ... یکی دیگه از رسالتامم احمق بودنِ بیش از حده!

واقعا نمی ترسیدم که بمیرم . اگه تردیدی هم هست ، فقط به خاطرِ اینه که آدمِ خوبی نبودم هیچ وقت ، چون باید جوابِ بد بودنامو بدم و جوابی ندارم براش . هیچ چیزی تویِ دنیا نبود که بخواد منو نگه داره . هیچ کسی . من به هیچ کس وابسته نبودم و برای هیچ کسی هم مهم نبودم و نیستم . تولدِ منو کسی تو ذهنش نگه نمی دا...

اگه برای چند لحظه دوسِت داشته باشه ، اگه واقعا دوسِت داشته باشه . اگه قدرت نداشته باشه و بالا نباشه ، اگه بشه پپیشِش گریه کرد و همه ی خودتو زار زد براش ، اگه بد بودناتو ندونه ، اگه دلش نخواد همه‌جا باشه و همه‌چیزو بدونه، اگه عوض‌شده باشه، اگه واقعا عوض‌شده باشه ، میشه بخشیدش؟

« گفت :  تو دختر قشنگی هستی ، با شعوری . این جور مقدمه ها را خوب می شناختم ، خوبی ها را به تو میگفتند تا خوب تر ها را از تو دریغ کنند! »